Interview met Dick van der Kamp Shipsales voor Nautique

Interview met Dick van der Kamp Shipsales voor Nautique

“Doet u maar een ijsbreker, alstublieft!”
Excentriek op de oceaan

Een ijsbreker als privéjacht? Dat klinkt als een stoere jongensdroom. Dick van der Kamp is dan ook makelaar van dergelijke zeeschepen. Zijn bedrijf, Dick van der Kamp Shipsales, bestaat dit jaar dertig jaar. Dus bezocht Nautique met alle plezier zijn chique notariswoning in Zuidland om wat te leren over deze spectaculaire ‘explorer yachts’.

Op deze pagina vind je het PDF

Geen machinist maar makelaar
Dick kreeg de bewondering voor grote schepen jong aangeleerd. “Mijn vader werkte in de bevrachting voor een grote scheepvaartmaatschappij. Dus werd het voor mij de Zeevaartschool. Maar die heb ik nooit afgemaakt, want ik begreep niks van wiskunde.” Dick besloot vervolgens om machinist te worden. ”Maar ook daar ben ik uiteindelijk van bekeerd. Want de aard van het vak sprak me niet aan. Een beetje de wereld overvaren, om je dan ergens in Venezuela, Colombia of de Antillen onder te dompelen in alcohol en prostitutie? Want zo ging dat in die tijd. En dan weer hup, naar de volgende stad voor hetzelfde liedje? Nee hoor, mij niet gezien.”

Begonnen met de telefax
Als 22-jarige had hij waarschijnlijk nog niet bedacht dat hij later dubbeldekkers zoals de Texel-veerpont zou verkopen. Gelukkig hielpen de contacten van zijn vader hem een handje op weg. “Via de maatschappij waarvoor mijn vader werkte, belandde ik bij een grote makelaar.” Zo wijdde hij zich dus aan het makelaarsvak. In 1988 begon hij voor zichzelf, met Dick van der Kamp Shipsales. Hij was toen rond de dertig. Net zo oud als zijn bedrijf nu is. “Ik begon met niks. Ik had een telefax, die ik huurde voor een paar gulden per maand. En ik bracht de klanten rond in mijn eigen autootje.” Maar wat hij wel had, was een goed netwerk. En de juiste inspiratiebron, namelijk binnenvaartondernemer Jan Verkerk. “Die was bezig met de verbouwing van de Legend, een 75 meter lange ijsbreker. Dat vond ik zeer bijzonder, ik wilde ook zoiets doen.” Dick verkoopt daarnaast ook tankschepen en andere type vaartuigen voor commerciële doeleinden.

Sneeuwscooters op het dek
Diezelfde Legend is trouwens omgetoverd tot luxe superjacht met alles erop en eraan. Een jacht met fitness, spa, en een onderzeeër, helikopter en sneeuwscooters op het dek. De aankoop van zo’n stalen vaarmachine is een dure hobby, maar de uiteindelijke prijs is compleet afhankelijk van wat de eigenaar er allemaal mee doet. Of je ‘m zo laat, of toch maar wat comfort laat inbouwen, hangt van de koper af. “Tien miljoen… Dertig miljoen… Je kunt het zo gek maken als je zelf wilt. Soms blijkt het ineens veel lastiger te zijn om zo’n schip te verbouwen. Dan past de jacuzzi niet op het dek, of kan de badkamer ineens niet op de beoogde plek naast de master bedroom. Dat is dan wel even lastig. Maar gelukkig kunnen scheepsarchitecten de mooiste dingen ontwerpen.”

Waardevast
Zo’n industriële oldtimer garandeert niet alleen een unieke eyecatcher op de oceaan, maar is nog waardevast ook, meent Dick. En je kan het verhuren. “Zo’n schip kan gemakkelijk een leven lang mee. Of zelfs wel het dubbele. Dat is bij die moderne boten wel anders. Een feadship is tweedehands al snel de helft minder waard. Vergelijk het met vliegtuigen. Wist je dat er op dit moment gewoon nog toestellen rondvliegen uit de jaren ‘60? En daar zitten wij gewoon met zijn allen in. Kan prima, als je ze goed onderhoudt. Dat geldt ook voor de schepen. De nieuwste modellen worden gewoon van hele andere materialen gebouwd. Veel minder stevig. Zo’n stalen zeetanker met metersdikke platen overleeft de tand des tijds natuurlijk wel.” Dus nieuw is niet altijd beter? “Zeker niet. Kijk maar naar sommige luxe automerken. Ik ben bijvoorbeeld benieuwd hoe die elektrische auto’s het doen over tien of vijftien jaar…”

Titanic
Bureaucratisch gezien is zo’n markant schip wel een dingetje. Met de krappe eeuw ervaring in de scheepsmakelaardij kan Dick dan ook beamen dat er aardig wat is veranderd. “Er is een wildgroei van aan regeltjes ontstaan. Dat is een heel groot probleem aan het worden. De hele business heeft er last van. Als er ook maar één onderdeel niet volgens de norm is gebouwd of onderhouden, voldoet het al niet volgens de classificaties. Terwijl incidenten vaak genoeg niks te maken hebben met de technische staat van het schip. Kijk maar naar de Titanic, of wat recenter, de Costa Concordia. Oerdegelijke schepen die zijn vergaan door verkeerd menselijk handelen.”

Te koop: Pont naar Texel
Na al die jaren heeft Dick inmiddels wel geleerd om niet nerveus te worden van een aankoop. Ook niet als de liefhebber wat langer op zich laat wachten. “Die koper komt op een gegeven moment vanzelf wel, daar moet je vertrouwen in hebben.” Er zijn in zijn bedrijf al honderden schepen verkocht voor de vaart. Degene waarbij dat niet lukt, moeten in het ongunstigste geval worden gerecycled. “Dat wil je natuurlijk voorkomen. Zoals de Schulpengat, de veerboot naar Texel die we na drie jaar nog niet verkocht krijgen. Ontzettend zonde dat die gesloopt moet worden. Dat heeft ook weer gedeeltelijk te maken met de regelgeving. Veerponten moeten tegenwoordig aan allemaal duurzame eisen voldoen. Varen op zonne-energie of LNG, bijvoorbeeld.”

AutoCAD
Maar waar worden die enorme schepen zo up to date gebracht? Bij Dick zelf in elk geval niet. Dat zou nogal krap zijn, in de met antiek ingerichte notariswoning, grenzend aan de beautysalon van zijn vrouw Daniëlle. Na al die decennia in de scheepsmakelaardij te hebben doorgebracht, weet hij dan ook precies naar welke werven de schepen gestuurd moeten worden. “Het is toch fijner voor de koper als een navigatiesysteem voor de beste prijs ingebouwd kan worden.” Minstens net zo fijn zijn de digitale technieken van vandaag de dag. “We hebben nu bijvoorbeeld een paar kopers, die eerst gevisualiseerd willen hebben hoe het schip eruit zal zien. Met autoCAD – of hoe heet zoiets? – kan dat tegenwoordig allemaal.”

Helikopterplatform
Heeft de jachtmakelaar tussen al die schepen eigenlijk een favoriet zitten? “Ja. Op dit moment is dat de ANSCHUTZ. Een prachtig exemplaar uit 1967. Voor een paar ton is ‘ie helemaal van deze tijd.” Met helikopterplatform dus? Ja, want bijna alle schepen die Dick verkoopt – zowel commercieel als particulier – krijgen een landingsplaats. “Dat is niet eens zozeer uit oogpunt van luxe. Want een helikopterplatform is vaak zelfs noodzakelijk. Stel, jij vaart ergens in de buurt van Antarctica en er wordt iemand onwel. Dan ben je toch blij als je je vliegensvlug kunt verplaatsen.” Een helikopterplatform past in elk geval niet op de kleinste schepen die Dick verkoopt. Heel klein, pakweg een meter lang. Het zijn de oude opgezette scheepsmodellen achter glas die over zijn kantoor en woning zijn verspreid en waar Dick ook een handeltje in is gestart. Sommige zijn bijna een eeuw oud. “Ik ben ze gefaseerd aan het verkopen. Je kunt niet alles houden.”

Vintage: one of a kind
Een vintage auto, een vintage handtas, heel gebruikelijk, waarom dan niet een ‘vintage’ superjacht? In zekere zin lijken de explorer yachts eigenlijk wel te passen bij de huidige tijd. Hergebruiken, in plaats van gloednieuw produceren, dat is toch de trend binnen het milieubewustzijn? Dick vindt het een mooie gedachte, maar of dat werkelijk zo is, durft hij niet te zeggen. “Ik vind het in elk geval heel uitdagend om zulke grote schepen te verkopen. Ze zijn zo anders dan wat je ziet in de bladen. Al die snelle en futuristische modellen lijken op elkaar. Het is maar net wat je mooi vindt. Terwijl, van een anti-piratenboot of crewboot is er vaak maar één. Dat is toch net een tikkie anders.”

One of a kind
Met superjachten gaat het volgens Dick in elk geval erg goed. “De verkoop is booming. Want zelfs al komt iemand met 500 miljoen aanzetten, de wachttijd is gemakkelijk twee of drie jaar!” Toch valt het volgens de scheepshandelaar lastig te voorspellen hoe zijn explorer yachts het zullen blijven doen. “In een glazen bol kijken, kan ik niet. Er zullen altijd mensen zijn die ze mooi vinden. Zolang de economie het toelaat en er koopkracht is, zal er altijd een markt voor zijn.” Een nichemarkt, dat wel. “Onder veel jonge miljonairs leven oude stukken niet zo. Vooral niet bij de nieuwste generatie. Zo iemand als DJ Tiësto zie je waarschijnlijk eerder op een ‘bling bling’-schuit als op een oud offshore supply vessel.” Dick denkt sowieso dat de bewondering voor oude objecten steeds meer afneemt. “Dat zie ik ook met schilderijen. En hele oude boeken. Op mijn kantoor heb ik bijvoorbeeld een oude scheepsbel staan. Ontzettend kostbaar. Maar vandaag de dag moet ik nog maar zien wat ‘ie waard is. Ik vind dat wel jammer. Mensen zouden eigenlijk net wat minder achter de smaak van iemand anders moeten aanhobbelen. En meer kijken naar de unieke dingen in het leven.”

Dit artikel is verschenen in Nautique, onderdeel van Pijper Media. 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *