Recensie: Petit Restaurant Héron. Het pareltje van Museumkwartier

Op een online culinaire zoektocht ontdekte ik het veelbelovende Héron Petit Restaurant. De reacties logen er niet om. Het zou één van de toppers van de Domstad zijn. De Volkskrant schreef er al een lovende recensie over en de chef van restaurant KANTIEN krabbelde de naam voor me op een briefje. Dus sleepte ik drie foodies mee naar het kneuterige Museumkwartier. Gelukkig maar, want Héron heeft alles waar Utrecht naar snakt. Durf, talent, integriteit en gastvrijheid. 

De binnenkomst voelt direct prettig. Er zijn houten balken, marmeren tafels en banken met lollige kussentjes in de vorm van vleeswaren. Die zwarte congresstoelen snap ik dan weer niet. Indien gewenst, kun je trouwens ‘op kookhoogte’ plaatsnemen aan de open keuken. Leuk! Maar zoals mijn fans wel zullen weten, ben ik niet gek op barkrukken in restaurants (lees blog). Ons gezelschap wordt begeleid naar de bovenverdieping. Maar ook dat wil dit prinsesje liever niet. Prima, beneden mag ook. Boven is de verlichting flets en de sfeer minder roerig. Dus tip: reserveer beneden.

De lubberende Zara-T-shirtjes van de bediening schrikken me af. Dat moet gezegd worden: ik weet dat fine dining informeler is geworden. Maar dit festival-tenuetje doet jullie goede restaurant echt geen eer aan, jongens. Wat is er mis met een knoopjeshemd of op zijn minst een goed aansluitend shirt?

Maar zodra de jongeman begint met praten, vergeten we dat acuut. De beste kerel levert topservice van begin tot eind. Hij blijft geduldig lachen als iemand van ons per ongeluk een glas omgooit en beantwoordt elke vraag bekwaam zonder dat het ooit als een ingestudeerd liedje overkomt. Aan het einde van de avond spreken we ook de hartelijke eigenaar, die de gunfactor meteen aan zijn derrière heeft hangen.

We bestellen een flesje cava en die sprankelt heerlijk en verrassend. Sowieso gaat er met deze wijnkaart een wereld open aan smaken. Bij het voorgerecht krijgen we sublieme witte wijnen die compleet anders zijn dan je zou verwachten. Héron maakt zich niet schuldig aan het afgezaagde verhaaltje over die ‘frisse sauvignon blanc’ bij de entree.

Die originele kwaliteiten komen ook terug in het menu. Vanaf het broodplankje met spannende dipjes weet je dat dit bezoek geen aaneenrijging van clichés gaat worden. Héron is creatief. En dat verklaart ook meteen de entourage: luitjes in mooie eenvoudige, Scandinavische kledij met Roeland Fernhout-brillen en goede tassen. De wereldvreemde kogelbiefstukvreter zal hier waarschijnlijk een pruillip vertonen.

De ‘bites’ van een fluweelzacht burrata-ding met citroen-preidressing en knapperige groenten-jerky zijn gek, maar erg lekker! Het voorgerecht van Wadoester is qua structuur geweldig in balans, knapperig en fris. De vegetarische tegenhanger met biet van mijn buurvrouw is misschien nog wel beter. Vriendlief krijgt een varkenspoot voorgeschoteld om van te watertanden. Maar de echte knaller komt bij het hoofdgerecht. Voor mijn tafelgenoot verschijnt een savooiekool met kievietsbonen en laurier die er niet alleen schitterend uitziet maar dito smaakt. Wauw! Hoe kun je groenten in vredesnaam zo mooi en luxe bereiden? Wij hebben uit veiligheid toch gekozen voor buikspek met venkel en reuzenzwam. Prima in orde, maar de jaloezie bekruipt me.

Helaas smaakt de Nederlandse kaasplank zoals je van een Nederlandse kaasplank mag verwachten: saai. Hollandse lactose moet maar gewoon in brokkelige stukjes met een kwak mosterd geserveerd worden. Of op brood. Want een hartig nagerecht met finesse dat 100% uit de polder afkomstig is, heb ik helaas nog nooit mogen ervaren (vraagje: waarom een Franse naam geven aan een restaurant met uitsluitend Nederlandse producten?). Maar de vlakke kaasplank wordt ruimschoots gecompenseerd zodra het laatste gerecht verschijnt dat onze gulzigheid beloont: een knap appeltje uit een warmtebad geserveerd met merengue. Gewoonweg voortreffelijk! Wat een afsluiter! De dessertwijn doet de rest.

Een avontuurlijke instelling pakt niet per sé bij elk restaurant goed uit. Zo heb ik de wat kwaliteit betreft wisselvallige publiekslieveling WT Urban Kitchen een paar gerechten met drop-achtige structuur gekregen om een teiltje bij te pakken. Maar bij Héron slagen de creatieve probeersels wél consequent. Mijn advies: durf gewoon eens alles te kiezen wat vegetarisch is en laat bij elke gang een andere wijn serveren. Succes gegarandeerd voor de avontuurlijke proever! Klassieke roomsaus-liefhebbers kunnen beter naar De Goedheyd.

Héron is een pittoresk pareltje met een hoog ‘avondwandeling’-gehalte. Een pareltje met amper een dof plekje bovendien. Met een – wat mij betreft – goede prijskwaliteitverhouding.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *